کسی رو که دوست داری زود از دست میدی.پیش از اونکه خوب نگاهش کنی.پیش از اونکه تموم حرفاتو به

اون بگی،پیش از اونکه تموم لبخنداتو به اون نشون بدی ...مثله پروانه ای زیبا...بال می گیرد و دور می شود.

فکر می کردی می تونی تا آخرین روزی که زمین به دور خود می چرخد و خورشید از پشت کوهها سرک می

 کشد در کنارش باشی.

همیشه انگونه بوده است:

کسی را که از دیدنش سیر نشده ای از دنیای تو می رود.وقتی از هر روزی بیشتر به او نیاز داری،وقتی هنوز

 ترانه های عاشقی را تا آخر با او نخوانده ای ،نا باورانه او را در کنارت نمی بینی....

فکر می کردی دست در دست او خنده کنان به آن سوی نرده های آسمان خواهی رفت تا صورتت را پراز نور و بوسه کند.

همیشه اینگونه بوده است:

او که می رود،برای همیشه می رود!آنقدر تنها می شوی که نام روزها را فراموش می کنی،از عقربه های

ساعت می گریزی و هیچ فرشته ای به خوابت نمی آید.............

راستی اگر او هنوز نرفته ،اگر هنوز باد تمام شمع هایت را خاموش نکرده،اگر هنوز می توانی برایش یک گل

 بفرستی و غزلی از حافظ بخوانی، پس:

قدر همه ی نفسهایش را بدان........!!!

                                                                                          " به یاد تو "